Події


 

 

З архіву майстерні професора Ґжеґожа Ковальського Z archiwum pracowni prof. Grzegorza Kowalskiego  



02 березня 2009

 

Ґжеґож Ковальський - відомий польський скульптор, перформер, майстер інсталяцій, арт-критик та педагог, професор Варшавської Академії Образотворчих Мистецтв, роботи якого обговорювалися у засобах масової інформації і викликали гарячі суперечки, насамперед, щодо свободи та моральності художника, а також меж мистецтва.

kow5_400

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1985 року Ґжеґож Ковальський створив майстерню тзв. „Ковальня", звідки вийшли, серед інших: Павел Альтхамер, Катажина Ґурна, Катажина Козира, Маріуш Мацєєвський, Яцек Маркєвіч, Моніка Зєліньська, Артур Жмієвський. Його учні стали визнаними у всьому світі представниками сучасного мистецтва Польщі.

Метод свого навчання професор Ґжеґож Ковальський базує на ідеї Відкритої Форми Оскара Гансена та культивує гансенівський постулат співдіяльності та співучасті глядачів у творенні остаточної форми творіння.

Основу педагогічного методу Ковальського становила авторська програма, що знайшла своє відображення у гаслі: „Простір загальний та простір особистий".

Основними принципами методу є:

- рівні права учасників /кожен з них володіє своїм певним особистим простором і доступом до того простору, яке є полем спільної діяльності/;

- використання сигналів, знаків, жестів, набір яких залежить від ситуації.

Метою завдання є активна участь у процесі спілкування без використання вербальної мови. Хід процесу - непередбачуваний, він залежить від винахідливості учасників. Єдиною умовою проведення програми є відмова учасників від деструктивних дій.

На київській презентації професор Ковальський розповідатиме про людський досвід та свідомість форми. Про авторські ж програми професора розповість критик та історик мистецтва Кароль Сєнкевич.

Місце проведення: Центр Леся Курбаса вул. Володимирська, 23-В о 18:30

Прес-реліз>>


W poniedziałek, 2 marca o godzinie 18:30 w Centrum im. Łesia Kurbasa odbędzie się spotkanie pt. "Z archiwum pracowni prof. Grzegorza Kowalskiego" 

Grzegorz Kowalski 

Rzeźbiarz, performer, twórca instalacji, pedagog, eseista i krytyk sztuki. Urodzony 10 stycznia 1942, mieszka w Warszawie.

  kowal2_400

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Studiował w latach 1959-1965 na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem Oskara Hansena i Jerzego Jarnuszkiewicza. Będąc jeszcze studentem, pracował jako asystent-wolontariusz w pracowni Hansena, rozpoczynając w ten sposób trwającą nieprzerwanie do dziś karierę pedagogiczną w macierzystej uczelni. W 1985, po przejściu na emeryturę prof. Jerzego Jarnuszkiewicza, objął pracownię dyplomową na Wydziale Rzeźby. W 1991 otrzymał tytuł profesora.

Jako twórca ukształtował się w kręgu oddziaływania teorii Formy Otwartej Oskara Hansena. W pierwszym okresie twórczości (1965-1970) działał w szerokim wówczas ruchu sympozjów i plenerów awangardowych o programie zarówno badawczym, jak i społecznym (m.in. Sympozjum Artystów i Naukowców w Puławach 1966, II Biennale Form Przestrzennych w Elblągu 1967, międzynarodowe sympozjum rzeźbiarzy podczas Olimpiady w Meksyku 1968, sympozjum "Wrocław'70"). Indywidualnie debiutował w 1968 instalacją pt. KIESZEŃ w Galerii Foksal w Warszawie. Kryzys wiary w moc oddziaływania sztuki na procesy społeczne, a zarazem moment uchwycenia dysproporcji między zamierzeniami i możliwościami realizacyjnymi, wiąże się z rocznym pobytem stypendialnym w USA (1970-1971).

Drugi okres twórczości Kowalskiego (1972-1980) związany jest w swym głównym nurcie z galerią Repassage, w której artysta znalazł warunki do, jak to określa, "praktykowania wolności" wbrew cenzurze i opresji politycznej panującej na zewnątrz. Prace tego okresu dzielą się na dwa rodzaje. Pierwsze - przyjmujące postać fotograficznych tableaux - relacjonowały działania interpersonalne lub ich projekty: KOMPOZYCJA HORYZONTALNA (od 1972), seria "przedmiotów fotograficznych" (1972-1974), BUTY (1975), KRZESŁO (1974-1975). Drugie były akcjami sensu stricto - jednorazowymi, jak ODBITKA (1977), KOMPILACJA (1977), TRAWA (1978), bądź w formie długotrwałych działań sprowokowanych pytaniami: "Czy mógłbyś i czy chciałbyś wcielić się w zwierzę przed obiektywem?" (1978), "Czy mógłbyś i czy chciałbyś potraktować mnie jako przedmiot?" (1979), "Czy chciałbyś wrócić do łona matki?" (1981-1987). Zarówno w pierwszych, jak i w drugich zaproszeni uczestnicy byli przez artystę włączani w obręb dzieła na prawach partnera.

Opisana specyfika pracy artystycznej Kowalskiego przenosi się na jego metodę pedagogiczną. Jej dojrzałe rozwinięcie w postaci serii zajęć pn. "Obszar wspólny i własny" (od roku akademickiego 1981/82) wyznacza ważny wątek trzeciego okresu twórczości, trwającego od 1980. W latach 90. z grona jego uczniów, wykształconych w duchu "dydaktyki partnerstwa", powstała nieformalna grupa artystyczna znana jako PRACOWNIA KOWALSKIEGO (lub KOWALNIA), w skład której wchodzą m.in.: Paweł Althamer, Katarzyna Górna, Katarzyna Kozyra, Mariusz Maciejewski, Jacek Markiewicz, Monika Zielińska, Artur Żmijewski.

Wybrane wystawy i nagrody:

1968 - Międzynarodowe sympozjum rzeźbiarzy z okazji XIX Olimpiady w Meksyku
1969 - Wawrzyn Olimpijski Polskiego Komitetu Olimpijskiego
1969 - X Biennale Sztuki w Sao Paulo
1974 - Nagroda Związku Polskich Artystów Plastyków za "Najlepszą grafikę roku"

                                                                                                                                 culture.pl

коментарі/komentarze

Підпишись на розсилку

Загальна підписка
Підписка для ЗМІ

Дякуємо
Помилка при відправці запитання
Ви невірно заповнили поля